Oznaczanie składu surowcowego, czyli co musi znaleźć się na metce odzieżowej?

1138
Fot. EPA

Metkowanie odzieży to nie tylko wszywanie swojego logo i oznaczanie autora oraz producenta projektu. Musisz odpowiednio zadbać o zgodne z prawem oznaczanie składu surowcowego swoich produktów. Czy projektanci ubioru mają takie same obowiązki jak producenci odzieży? Czy obowiązek dotyczy każdej części ubioru? Jak szczegółowo trzeba określić skład materiału? Czy metka musi być wszyta na stałe?

Muszę Cię uprzedzić, że nie znajdziesz żadnego artykułu, żadnego komentarza, czy wypowiedzi polskiej doktryny w tej dziedzinie. W anglojęzycznych serwisach znajdują się niestety mało ciekawe informacje, na których można się opierać. Czyżbym przedstawiał interpretację tego rozporządzenia pierwszy raz na polskich ziemiach specjalnie dla projektantów? Jeżeli znajdziesz jakieś ciekawe informacje lub opracowania, napisz mi o tym!

Dla kogo ten e-book?

Dzisiaj przyjrzymy się polskim i międzynarodowym przepisom określającym obowiązek oznaczania składu surowcowego (i inne) przez:

Projektanci, którzy nie mają zamiaru sprzedawać swoich wyrobów, mogą nie być zainteresowani tym artykułem. Obowiązek metkowania prawdopodobnie nie będzie ich obowiązywał.

W e-booku nie były brane pod uwagę zabawki oraz ubrania dla dzieci. Mogą obowiązywać w takim wypadku różne obostrzenia np. związane z przepisami w sprawie bezpieczeństwa zabawek.

Podstawowe informacje

Zgodnie z aktualnym prawem, każdy producent musi umieścić oznakowanie lub etykietę informacyjną na temat rodzaju włókien, z jakich została wykonana odzież. Taki skład surowcowy musi być oznaczony w sposób trwały, czytelny, widoczny i łatwo dostępny, a gdy jest to etykieta, także starannie przymocowany.

Obowiązek producentów odzieży co do sposobu oznaczania składu surowcowego tkanin określa Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 września 2011 r. nr 1007/2011 (dalej „rozporządzenie”) w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych. Nie ma innych przepisów, które wprost kształtują obowiązek oznaczania składu produktów.

Rozporządzenie opublikowane zostało 18 października 2011 r., natomiast należy się do niego stosować od dnia 8 maja 2012 r. Przed tą datą istniały inne dyrektywy, które teraz przestają obowiązywać – nie będą one omawiane w tym artykule.

Całość rozporządzenia możesz znaleźć na stronie Parlamentu Europejskiego i Rady UE. Znajduje się tam także pełna lista nazw włókien tekstylnych, które należy stosować na metkach. Na dole strony znajdziesz PDF do pobrania z całością artykułu oraz rozporządzeniem.

Prawa konsumenta

Informacje znajdziesz w e-booku.

Czym jest wyrób włókienniczy?

Informacje znajdziesz w e-booku.

Na kim ciąży obowiązek oznaczania składu produktów?

Do rozporządzenia stosować się muszą wszyscy producenci z krajów Unii Europejskiej wprowadzający wyrób do obrotu.

Jeżeli nie ma on siedziby w Unii, obowiązek ciąży na importerze, który musi zapewnić etykietę lub oznakowanie oraz rzetelność zawartych na nich informacji.

Dystrybutor, który wprowadza wyrób do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym, jest uznawany za producenta w myśl opisywanego rozporządzenia. W przypadku tych trzech podmiotów nie ma problemu z określeniem tego, czy muszą one stosować się do obowiązków.

Czy projektanci ubioru również podlegają obowiązkowi?

Informacje znajdziesz w e-booku.

Jakie nazwy stosować?

Skład surowcowy powinien być przedstawiony w języku urzędowym kraju, w którym będą sprzedawane wyroby. Nie wystarczy oznaczenie surowców wyłącznie w języku angielskim lub polskim, z racji, że producent lub projektant jest z Polski. Musisz dostosować się do miejsca, gdzie produkt chcesz sprzedawać. Możesz na metce mieć oznaczenie w wielu językach.

wełna – to włókno z runa owczego lub jagnięcego (ovis aries) lub mieszanka włókien z runa owczego lub jagnięcego i sierści zwierząt: alpaki, lamy, wielbłąda, kozy kaszmirskiej, kozy angorskiej, królika angorskiego, wigonia, jaka, guanako, kozy kaszgora, bobra, wydry,
jedwab – włókno pochodzące wyłącznie z gruczołów przędnych owadów,
elastan – włókno elastyczne składające się co najmniej z 85% swej masy z segmentów poliuretanowych, które po rozciągnięciu do trzykrotnej długości początkowej i zwolnieniu samoistnie wraca natychmiast do długości początkowej.

Pełna lista nazw włókien tekstylnych, jakimi powinieneś się posługiwać, znajduje się w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Ciąży na Tobie obowiązek stosowania tych nazw i nie możesz wprowadzać klientów w błąd. Nie możesz używać nazw wymyślonych przez siebie.

Jak wiesz, rodzajów wełny jest kilka. Możesz używać połączenia słów zawartych w rozporządzeniu z innymi określeniami – musisz zapisać je osobno np. „100% wełna – merino”
Jeżeli jakiejś nazwy nie znalazłeś – producent lub każda osoba występująca w jego imieniu może zwrócić się do Komisji Europejskiej z wnioskiem o dodanie nazwy nowego włókna tekstylnego do wykazu zamieszczonego w załączniku.

Jak szczegółowo oznaczać rodzaje włókien?

Informacje znajdziesz w e-booku.

Gdzie umieszczać dane o składzie?

Wyroby włókiennicze opatruje się w etykietę lub oznakowywuje.

Oznakowywanie (ang. marking) – to podawanie wymaganych informacji bezpośrednio na wyrobie włókienniczym poprzez ich wszycie, wyhaftowanie, wydrukowanie, wytłoczenie lub zastosowanie innej technologii.

Etykietowanie (ang. labelling) – oznacza umieszczanie wymaganych informacji na wyrobie włókienniczym w formie dołączonej etykiety.

Więcej informacji na ten temat znajdziesz w e-booku.

Oznaczenia na stronie internetowej

Informacje znajdziesz w e-booku.

Kraj pochodzenia oraz instrukcja prania

Informacje znajdziesz w e-booku.

Określanie rozmiaru na metkach

W Polsce oraz za granicą istnieje wiele organizacji i instytutów zajmujących się normalizacją stosowanych rozmiarów ubrań. Oznaczanie rozmiarów nie zostało określone w sposób dosłowny żadnymi przepisami prawa.

Oznaczenia rozmiarów, które możemy znaleźć na metkach różnych producentów, mogą odbiegać od siebie w znacznym stopniu. Powodem takich różnic jest stosowanie norm różnych krajów i organizacji.

Kto kontroluje rynek?

Informacje znajdziesz w e-booku.

Co ostatecznie musi znaleźć się na metce?

Informacje znajdziesz w e-booku.

Chcesz pobrać e-book’a?

Przygotowałem dla Ciebie plik PDF zawierający całą treść artykułu (13 stron) oraz rozporządzenie, o którym dzisiaj mówiłem. Wystarczy, że zapiszesz się do mojej Listy Czytelników.

Materiał przygotowany przez kancelarię IP Legal.

IP Legal


Arkadiusz Szczudło— Prawnik w kancelarii IP Legal Adwokaci. Pomagam przedsiębiorcom i freelancerom z branży kreatywnej, a w szczególności mody. Z powodzeniem prowadzę dla nich blogi oraz liczne poboczne projekty – setki osób, którym pomogłem nie może się mylić, prawda? Kiedy nie jestem przy komputerze, uczę się francuskiego, dbam o swoją kondycję i rozwój osobisty. Jestem miłośnikiem minimalizmu, męskiej mody i dobrej kawy – chociaż nie piję jej gorącej.”